„Umiłowani, miłujmy się wzajemnie, ponieważ miłość jest z Boga, a każdy, kto miłuje, narodził się z Boga i zna Boga” (1 J 4,7).
Naszą największą godnością i przywilejem – tak jak dla św. Jana – jest to, że jesteśmy umiłowani przez Pana.
Nie z powodu naszych zasług, lecz dlatego, że On pierwszy nas umiłował (1 J 4,19).
Z tej miłości czerpiemy siłę, by kochać Boga, żonę, dzieci i braci we wspólnocie.
Konkretne zobowiązania miłości
Wobec Boga
Każdego dnia zaczynam i kończę dzień krótką modlitwą wdzięczności.
„Zawsze się radujcie, nieustannie się módlcie” (1 Tes 5,16–17).
Raz w tygodniu znajduję czas na osobistą adorację Najświętszego Sakramentu.
Traktuję Eucharystię jako źródło siły do codziennej służby – umywania nóg moim najbliższym.
„Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wyście powinni sobie nawzajem umywać nogi” (J 13,14).
Wobec żony
Codziennie modlę się za nią po imieniu i błogosławię jej w sercu.
Raz w tygodniu poświęcam jej wyłączny czas – bez telefonu, pracy i rozproszeń.
Okazuję miłość przez proste gesty: przytulenie, słowa wdzięczności, drobną pomoc w domu.
„Mężowie, miłujcie żony, bo i Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie” (Ef 5,25).
Uczę się przebaczać i przepraszać jako pierwszy.
„Niech nad waszym gniewem nie zachodzi słońce” (Ef 4,26).
Wobec dzieci
Codziennie błogosławię swoje dzieci znakiem krzyża.
„Niech Pan cię błogosławi i strzeże” (Lb 6,24).
Codziennie poświęcam im czas: rozmowa, zabawa, wspólna lektura, wspólny posiłek.
„Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie” (Mk 10,14).
Raz w tygodniu modlę się z nimi razem – krótką modlitwą wieczorną lub czytaniem Ewangelii.
Uczę je odpowiedzialności – powierzając małe zadania i towarzysząc im w nauce życia.
„Wychowuj chłopca stosownie do drogi, którą ma iść” (Prz 22,6).
Wobec braci we wspólnocie
Modlę się za przynajmniej jednego brata z imienia w każdym tygodniu.
Co 2 tygodnie spotykam się we wspólnocie, by dzielić się życiem i wiarą.
Jestem gotów konkretnie pomóc: zawieźć, podwieźć, pożyczyć narzędzie, wysłuchać.
„Jeden drugiego brzemiona noście i tak wypełniajcie prawo Chrystusowe” (Ga 6,2).